صريح قرآن به مخالفت برخاسته است ، خط بطلان كشيده‌اند و سند هيچيك از آنها را صحيح نمىانگارند ، زيرا منزلت قرآن - كتاب استوار و پيراسته الهى - بالاتر از آن است كه احتمال تحريف در آن راه يابد . بارى ، ادعاى نسخ تلاوت ، اشتباه است ؛ اما توجيه اين اشتباه خود اشتباهى ديگر بلكه بدتر از اشتباه اول است ، كه متأسفانه برخى از دانشمندان ( انديشوران ) اهل سنت مرتكب آن شده‌اند . پيشواى محقق و اصولى بنام ، محمد بن احمد سرخسى يكى از اين افراد است كه با آنكه به شدت مسألهء وقوع نسخ بعد از وفات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را انكار مىكند ، مسألهء نسخ تلاوت را با اين توجيه كه امكان دارد قبل از وفات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله واقع شده ، - اما از نظر صحابه نخستين مخفى مانده باشد - پذيرفته است . او مىگويد : « اما بيان نسخ تلاوت با باقى ماندن حكم - براساس سخن عالمان ما - چنين است : روزه كفاره قسم سه روز پىدرپى است ؛ براساس قرائت ابن مسعود كه مىخواند : فصيام ثلاثة ايام متتابعات . اين قرائت تا زمان ابو حنيفه مشهور بوده است اما با روايات متواتر - همانگونه كه قرآن با آن ثابت شده - نقل نشده است . از طرفى در عدالت و وثاقت ابن مسعود هم شكى نيست ؛ پس راهى نمىماند جز آنكه بگوييم قرآن با قرائت ابن مسعود تلاوت مىشده ؛ آنگاه در زمان حيات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نسخ شده است ؛ بدين‌گونه كه خداوند آن را از قلب‌ها محو كرده اما در قلب ابن مسعود باقىمانده است تا با نقل او حكم آن باقى بماند ، زيرا خبر واحد ، عمل به آن را ايجاب مىكند و قرائت ابن مسعود از روايتش كمتر نيست ( پس اگر روايت او - هرچند جز واحد باشد - واجب العمل است ، قرائت او هم واجب الاتباع است ) . بنابراين بقاى اين حكم پس از نسخ تلاوت بدين طريق بوده است » . « 1 » تكلف آشكار و توجيه دور از واقع در اين گفتار آشكار است : اولا همه آنچه سرخسى براى اثبات مدعاى خود آورده تير به تاريكى افكندن است ؛ چون بر گواه يا دليل قاطعى استوار نيست . از اين‌رو اين توجيه ، تلاش

--> ( 1 ) . اصول سرخسى ، ج 2 ، ص 80 .